Schoon schip in het Vlaams energiedoolhof?

By 1st November 2014Nederlands

1 november 2014, Gent. EnergyVision gaat breed, schreef ik vorige keer. Meer technologieën, meer groei, meer visie. Zéker veel visie. ’t Zit reeds in de naam van ons bedrijf.
Visie. Dat is wat Vlaanderen ook dringend nodig heeft als het over de energieproblematiek gaat. Visie op energie. Een nieuwe regering, een nieuw geluid? In elk geval een nieuwe kans. En hopelijk zal de Vlaamse Regering, met oa. Minister van Energie Annemie Turtelboom, ze grijpen.
Er zijn verschillende lijken op te kuisen. De groene stroomcertificaten van een sector die te lang te veel subsidies kreeg. Vandaag spreekt men over de zonnepanelen, maar dat is niet de helft van het verhaal. Er is de jongste jaren letterlijk gisteren wind verkocht die wij allen morgen mogen betalen. Dat wordt nog een hele kluif.

Het werk voor Annemie Turtelboom en haar adviseurs is inderdaad enorm. PV-miserie opkuisen. Energie-investeringen, die ontegensprekelijk platgevallen zijn, opnieuw opkrikken in zowel de industrie als de residentiële markt, zonder dat nieuwe marktverstoring optreedt. Deze winter een blackout vermijden – of de gevolgen ervan beperken. Maar ook: sensibiliseren! Als de lichten straks niet uitvallen door stroomtekort, dan misschien door Europa. Op 13 april 2015 verdwijnen immers de kwikdamplampen van de markt. Dat zijn die befaamde ‘potlampen’, die energievreters van 400W. Half industrieel Vlaanderen heeft ze hangen in zijn fabrieken en hallen, maar ze worden verboden door Europa, per 13 april. De lampen zullen letterlijk één na één uitvallen, en bedrijven kunnen ze niet langer één op één vervangen. Men heeft geen andere keuze dan een volledige relighting door te voeren. Heeft u er de overheid al over horen communiceren? Het blijft ongelooflijk stil.

Half industrieel Vlaanderen dreigt straks in het donker te zitten, niet door een blackout maar door een Europese maatregel waar slechts weinigen op voorbereid zijn. Wie zal als eerste de kat de bel aanbinden? Met EnergyVision staan we klaar: we vervangen oude lampen door volledige led-installaties volgens de principes van het ESCO-model. Zo vermijden tientallen bedrijven, die niet op de hoogte zijn en dus geen budget voorzien, straks verrassingen. Wij dragen de investering, we realiseren samen energiebesparingen en delen de winst met de klant. Zo dient een klant geen budget vrij te maken, bespaart hij vanaf dag één, en heeft hij zowel de investering als de risico’s en zorgen kunnen uitbesteden.

ESCO is een geweldig instrument om energiebesparingen te realiseren op grote schaal. Dat zeggen specialisten al langer en dat zegt nu ook Europa. Ook de nieuwe Vlaamse regering wil nu inzetten op het ESCO-model. Bij EcoNation ontwikkelde ik een model dat internationaal bekroond werd (o.a. door Bloomberg, door het Word Economic Forum, door de Verenigde Naties, enz.), maar in Vlaanderen een doodgeboren kind was door de vreemde kronkels van het beleid. Een ESCO voor relighting,  dat is vrij eenvoudig. Maar  het ESCO-model veralgemenen, en toepassen voor een breed gamma aan technieken? Dat kan onmogelijk werken in een markt van steeds wijzigende maatregelen (kunt u nog volgen hoe vaak de Ecologiepremie wijzigt? Hoe vaak de hoogte van een mogelijke subsidie wijzigt tussen het ontvangen van een offerte en de beslissing om effectief te investeren? Waarom klanten wel subsidies krijgen als ze zelf investeren maar niet als een ESCO dat doet? Waarom nu zelfs de grootste cowboys energieaudits voor REG-premies mogen opstellen in plaats van dat langs energiedeskundigen te laten lopen? Waarom de Groene Waarborg bijna 150 technologieën uitsluit en dus geen schijn van kans heeft? Heeft u vertrouwen in een overheid die u voor één en dezelfde investering eerst subsidieert en daarna bestraft? Geeft u dat appetijt in een nieuw energieproject?).
Er bestaan in Vlaanderen tientallen maatregelen, tientallen agentschappen en partijen die van ver of dicht met energiebeleid bezig zijn, maar ’t loopt weinig gericht en de enige constante is de voortdurende wijziging ervan.
Een en ander moet eenvoudiger, stabieler, meer gestroomlijnd, minder gesubsidieerd, meer normale marktwerking. Tot die dag blijft het ESCO-verhaal in Vlaanderen dode letter.

Maarten Michielssens
www.energyvision.be